Het harde werken in SU

Sinds mn laatste berichtje is het werkende leven hier begonnen. Niet te hard natuurlijk, het blijft Suriname ;-)
Zelfs voor Surinaamse begrippen heb ik het behoorlijk relaxed. Ik ga hier in huis als laatste de deur uit (8 uur) en kom vaak als eerste weer thuis (uurtje of 3).

En als ik dan om half 9 braaf op de poli sta, duurt het zeker nog n half uur voordat de grote almachtige enige KNO-arts van Suriname aankomt kakken en die kan natuurlijk niet werken zonder eerst een kopje koffie met zn krantje dus als ie daar mee klaar is, kan de poli rond half 10 toch echt van start gaan. (Ik las op de site dat de poli vanaf 7 uur is.. zo lang zitten die patiënten dus op hem te wachten).
Als je met deze Dr. S. Panday meeloopt zit je naar een.. tja.. apart schouwspel te kijken. Ik weet dat sommige artsen in Nederland ook een lesje communicatie kunnen gebruiken maar dit spant wel de kroon hoor.
Ok, zit' (wijzend naar de onderzoekstoel).
'Even even!' (als iemand pijn heeft en te veel beweegt).
'Heb je in je oor gezeten?' (otitis externa is je eigen schuld!)
'Zucht' (als een patiënt vraagt wat ie nou eigenlijk heeft).
Ow en met kinderen zijn ze ook heel goed hier.
'Als je niet stil zit, zal je opgenomen moeten worden en dan gaat je moeder weg en ben je hier helemaal alleen, wil je dat?'
Haha, ja dat is met uitstek de manier om een bang kind gerust te stellen ;-)

De andere KNO-arts die er rond loopt is een Cubaanse vrouw die geen Nederlands spreekt waardoor de communicatie ook enigszinds beperkt is maar daar heb ik de taak om te vertalen dus kan ik in iedergeval zelf nog zorgen dat de patiënt enig benul heeft van wat ie heeft en wat er gaat gebeuren. Bij haar mag je ook elke keer zelf eerst lichamelijk onderzoek uitvoeren waar je veel van leert!
Op donderdag is het OK-dag en worden er met name amandelen verwijderd.
Dr. S. Panday blijkt op OK echt een typische chirurg te zijn met onredelijke, onaardige, schreeuwende bevelen waar ik echt extreem slecht tegen kan dus dat is niet echt mijn favoriete dag (met dank aan Bart voor het aanhoren van mijn geklaag :-P).
Gelukkig zijn de zusters allemaal onzettend aardig en de polidagen gaan best snel. Er wordt niet echt gepauzeerd dus alle patiënten worden achter elkaar gezien met af en toe een kleine ingreep ertussen en voor je het weet is het 2/3 uur en is de wachtkamer leeg.

Daarna is er dus nog genoeg tijd over om me weer onder te dompelen in het Surinaamse ontspannen leventje. Het is moeilijk om te omschrijven hoe fijn het hier is.
Maar na een middag zwemmen en zonnen, fiets je rozig naar de waterkant waar je op plastic tuinstoelen zit met uitzicht over de rivier en er staan heerlijke (goedkope) gerechten in kartonnen bakjes op tafel. Djogo's worden rondgedeeld in plastic bekertjes, muziekje op de achtergrond en je hebt de meest fantastische gesprekken met mensen die je eigenlijk pas net kent, daar kan ik alleen maar heel gelukkig van worden!

Het dansen begin ik ook steeds beter onder de knie te krijgen. Vind het echt super leuk om te doen en als je het wat beter kan, word je ook steeds meer gevraagd dus ik sta op vrijdagavond eigenlijk niet meer aan de kant maar ben non-stop aan het zwieren en draaien, heerlijk!

Nope, ik verveel me nog niet hier en er staan nog een hoop mooie tripjes op de planning staan dus dat gaat ook niet gebeuren. :-)

Dikke kus vanuit SU!

Ennn.... ACTIE! (tussen het chillen door)

Zo, een hoop gedaan in een week dus tijd voor een nieuwe update!
Ik begin steeds meer te wennen aan het Surinaamse leven.. het bevalt me eigenlijk wel! Wat een chill- en relaxedheid hier!

Zaterdag zijn we met 8 mensen (met oa huisgenootjes en cogroepgenootje) naar White Beach geweest. Je kan hier niet echt lekker aan het strand liggen dus hebben ze aan de Surinamerivier wat strandjes gecreëerd en stukjes water afgezet waar je kan zwemmen zonder dat de piranha's aan je tenen beginnen te knabbelen. En het is precies zoals het klinkt: wit zand, palmbomen, schattige hutjes en mensen met vrije tijd.
Een klein dingetje wat miste.. de zon. Sterker nog, het kwam met bakken uit de lucht! Maar dat mocht de pret niet drukken... opgepropt in een taxibusje zijn we die kant op gereden en blijven optimistisch.. de zon gaat echt nog wel schijnen!
Daar aangekomen zijn we zo slim om een hut te huren zodat we in ieder geval overdekt onze hangmatjes kunnen ophangen. En zo hangen er even later 8 hangmatten op een rij waarin wordt gechilld, gekletst, gelezen en geslapen.
Uiteindelijk komen er toch nog wat zonnestraaltjes om de hoek kijken en kunnen we lekker zwemmen en op het strand verder chillen. Djogo erbij.. top! (Djogo = literfles Parbo-bier).
's Avonds met een deel van de groep lekker gegeten bij Zus en Zo en daarna zijn Dirk en ik uitgenodigd om het fenomeen ‘Party-bus' mee te maken.
Ik denk dat dit het foutste is wat ik deze 2 maanden ga doen. Men neme: een open bus (zo'n sight-seeing-type), een handvol Nederlandse stagiaires, snoeiharde muziek en het aapjes kijken kan beginnen. Al rijdend en dansend proberen we onze djogo leeg te drinken zonder te morsen (bring your own booze-policy) om vervolgens te worden afgezet bij een discotheek om vrolijk verder te dansen.

Als compensatie voor de avond ervoor is het tijd voor wat cultuur op de zondagmorgen! In fort Zeelandia wordt een rondleiding gegeven over de geschiedenis van Paramaribo, de slavernij en het fort. Erg interessant!
Met Robbert (cogenootje) en Steven (uit Groningen) die er ook rond liepen gaan we nog even een drankje doen aan de waterkant waar ik een liefdeverklaring mag ontvangen van een of andere Surinamer de volgende dag goud voor me mee zal brengen (‘because I love you!'), dus of we voor morgen een afspraak kunnen maken. Nou, dacht het niet, maar bedankt!

Ik heb deze week nog vakantie dus heb besloten om een trip te gaan maken naar Brownsberg, Brokopondomeer en Berg en Dal. Dinsdagochtend word ik opgehaald door Gerrit (toch echt een Surinamer). Onderweg komen we langs zijn Indianendorp waar zijn vader al 30 jaar Chief is. 'Wil je het anders even zien?' Ja natuurlijk! Zijn ouders wonen nog in een gevlochten huis, het enige van het hele dorp. Ik word hartelijk ontvangen door een tandenloze chief (chillend in zijn hangmat) en zijn vrouw (hard aan zwoegen om cassave te bereiden). Heel tof om een kijkje te mogen nemen!
Even later pikken we de 2 anderen op, Daan en Dirk, 2 broers die hun moeder komen opzoeken die verliefd is geworden op een Surinamer en hier nu al 6 jaar woont.
We zijn bij de Brownsberg aangekomen. Met de jeep ploeteren en slippen we naar boven via een behoorlijk onbegaanbare weg die door de regen niet veel makkelijker is geworden. Gelukkig vertelt Gerrit dat ie het al een paar keer heeft gedaan en inderdaad, het gaat naar omstandigheden best soepel.
Boven mogen we eerst even van de lunch en het uitzicht genieten om daarna aan de wandeling te beginnen, dwars door de jungle op weg naar 2 watervallen. Onderweg ben ik stil aan het genieten van de kleuren groen om ons heen, alle soorten vogelgeluiden, de enorme bomen, de zon die door het bladerendak heen straalt en de dieren die we onderweg tegen komen. Na het klauteren, slippen en zweten kunnen we een welverdiende douche nemen onder de waterval. Das toch genieten!
Op de terugweg spotten we nog net op het laatst een hele groep brulapen, geweldig!
We slapen vanavond op StonIsland, een schiereilandje aan het Brokopondomeer. Dit meer is ontstaan na het bouwen van de stuwdam, waardoor een heel gebied onder water kwam te staan. Er schijnen nog hele dorpen onder water te liggen ende boomstammen die boven het water uitsteken maken het tot een fotogeniek geheel.
De volgende dag nemen we een kijkje bij de stuwdam om vervolgens door te rijden naar Berg en Dal voor wat avontuur! Vergelijkbaar met de ‘Flight of the Gibbon' in Thailand vliegen we via kabelbanen door de jungle heen met als hoogtepunt de oversteek over de Surinamerivier en de laatste baan doe ik op mn kop haha. Benen in de lucht, hoofd naar beneden en vliegen maar!
Om een beetje bij te komen neemt een gids ons mee in een kano over de rivier en in een kreek, ook weer onwijs mooi! Daarna is het nog even tijd voor pure ontspanning in mn eigen hangmat in ons hutje op het strand.

Jullie horen het wel, ik heb het zwaar hier! ;-)

Maar daar gaat volgende week verandering in komen, maandag ga ik beginnen aan mn coschap in het AZP, dat zal ook wel n hele belevenis worden dus tot die tijd probeer ik gewoon nog lekker veel in mn hangmat te chillen en djogo's te drinken.

Groeten uit Paramaribo!

Liefs Lou

Hey schatjaah, welkom in SU!

Zo, een teken van leven uit Paramaribo!

Maandagnacht, na een soepele vlucht, alleen wat vertraagd, kwam ik hier aan. Heerlijk om op een vliegveld aan te komen zonder al die slurven enzo maar gewoon met een trapje naar buiten en gelijk die warme lucht in je gezicht te voelen.
Welkom in SU! Nee niet in Suriname... ‘Je bent in SU schatjaaaah'

Eerst lekker lang in de rij voor de douane maar daarna gelijk mn tas gevonden en op zoek naar mn vervoer. Dit had ik via Tjitra, mijn huisbazin, geregeld. En ja hoor, daar stond iemand met mijn naam op zn bordje, hoe fancy! Tjitra stond me thuis op te wachten, super lief, want het was ondertussen al half 2 's nachts! Na een korte rondleiding (klein huis dus zo gebeurd) liet ze me achter in mn huisje voor de komende 2 maanden. Best gek!
's Nachts al even kennis gemaakt met mn ene huisgenootje, Marianne (in opleiding tot psychiater) en de volgende dag met mn andere huisgenoot, Dirk (ook een co uit Leiden).

De volgende dag maar gelijk Paramaribo gaan verkennen! (nu nog) als ubertoerist met mn rugzak op en mn kaart op zak door de straten gaan struinen. Ik woon echt super dicht bij het historische centrum (UNESCO werelderfgoedlijst, mooi!) en aan de Surinamerivier wat echt een enorm ding is. Leuk detail: in het midden ligt een half gezonken schip (sinds 1940!) wat blijkbaar niet genoeg in de weg ligt om het weg te halen haha, dat is een beetje de mentaliteit hier geloof ik. ;-)
Wat wel echt handig is om te hebben is een fiets, dus Dirk en ik gebeld met Jopie, de plaatselijke fietsboer en die had nog wel wat staan. Hij woont wel buiten het centrum dus had een taxi voor ons gebeld om ons op te halen. De taxichauffeur weet waar we heen moeten dus wij rijden naar een of andere verre buitenwijk met onverharde wegen en worden daar gedropt.. alleen niemand in de straat verkoopt fietsen! ‘Welke straat moet je zijn? De Tinstraat.. Aaa, maar dit is de Tillystraat!' Kaart erbij.. staan we echt volledig aan de andere kant van de stad!
Taxi gebeld, Jopie gebeld, taxi nog een keer, taxi en Jopie bellen met elkaar.. het duurt een eeuwigheid maar uiteindelijk komt ie ons weer halen en brengt ons naar de goede straat. Met een mooie omafiets onder mn kont moeten we wel nog terug naar huis! Het is ondertussen donker, tussen alle auto's die niet echt gewend zijn aan fietsen maar het gaat goed. Reminder: ze rijden hier links!
Mooi avontuur zo op de eerste dag, stiekem ben ik wel blij dat ik niet in mn eentje ben!
Als we thuis zijn hebben we wel een porti Roti verdiend! Mmm.. super lekker! Beginnersfoutje: bestel specifiek roti kipfilet want anders krijg je een pannenkoek met kippenpootjes.. eet toch wat onhandig ;-)

De fiets is echt super fijn om te hebben! Gisteren met Marianne de rivier overgestoken en naar oude plantages gefietst, over onverharde wegen tussen al het groen, echt zo mooi! Ik had mn camera niet mee dus ik ga zeker nog n keertje terug en een langere tocht maken. We zijn terug gefietst over een enorme brug (zie foto)waar je officieel niet mag fietsen maar ach... het was wel heel vet! :-)

Verder heb ik kennis gemaakt met het avondleven van Paramaribo. Het gaat echt zo anders hier dan in Nederland. Er wordt nog echt gedanst! Zouk, Salsa, Merengue, Bachata, hopelijk ben ik een volleerd danser als ik terug kom!
Woensdag eerst een les Zouk gehad en daarna is het ‘vrij dansen' en wordt je door een Surinamer de dansvloer opgetrokken en wordt er even goed tegen je aangeschuurd. Beetje apart maar wel grappig, en ze kunnen het wel echt goed (dansen dan.. nouja, schuren eigenlijk ook). Gisteren in de ‘Havanna' heeft taxichauffeur Chip de taak op zich genomen om mij te leren dansen.. ik denk dat ik toch maar wat lessen moet gaan volgen, dat Salsa is nog niet zo makkelijk! Af en toe wat nee-geschud en gelach.. ik weet genoeg.. Volgende week spoedcursus in 4 dagen en dan zou ik in februaride les voorsemi-gevorderden kunnen doen(ik ben nog niet overtuigd maar volgens Chip moet dat lukken).
Er wordt hier ongeveer elke avond van de week gestapt dus vanavond gaan we naar ‘het Vat', ik ben benieuwd!

Zo, genoeg voor vandaag, ik kan wel blijven typen!

Score van de eerste week: een hoop muggenbulten (ondanks veelvuldig smeren, beetje jammer), onwijs verbrande schouders, au! (ondanks veelvuldig smeren, beetje heel erg jammer), vet mooie hangmat inclusief bijpassende klamboe, eerste zoukles, eerste Roti (dat er maar veel mogen volgen), Parbo-biertjes, Surinaams telefoonnummer (+597-8741331).

Ik zeg... SOKO SOKOOOO!

X Lou

Suriname!!

Zo, loutje.reismee.nl weer eens uit de kast getrokken

Maandag vlieg ik naar Paramaribo voor 4 weken KNO coschap en 4 weken vakantie dus hopelijk komen er genoeg mooie verhalen om jullie mee lastig te vallen.

Dikke kus!

Weer thuis :(

En dan is het alweer voorbij.. de tijd is echt gevlogen!

Gelukkig heb ik nog wel een super leuk laatste weekend gehad!

Vrijdag Kathmandu in en 's avonds met Ruby en Bart (een Nederlander die we de week ervoor in Thamel hadden ontmoet) uitgeweest en wel in de grootste discotheek van Kathmandu! (jaja..)
Zaterdagochtend weer vroeg naar Swarga toe want we hadden een sport/spel-middag georganiseerd voor de kids incl. kegelen, koekhappen, touwtrekken en estafette. Looprekken, rolstoelen, alles deed mee! echt heel leuk :)
En zondag was alweer mijn laatste volle dag.Ranjana en ik kregen een afscheidsfeestje, bloemetjes, foto's tekeningen, brieven en een heuze tika (rode stip op je voorhoofd). De dansleraar had heel lief het dansnummer voor me op cd gebrand dus Joyce en ik moesten nog even onze kunsten vertonen haha. 's Avonds nog uit eten geweest met Joyce en Ruby en daarna een jerrycan met Chhang (rijstenbier) leeggezopen om mijn tijd in Nepal echt goed af te sluiten!

Maandag was het zover.. de vlucht terug! ik vergat mijn tas nog even bij de bagagecheck.. ahum.. maar verder ging alles voorspoedig!
12 uur wachten op Abu Dhabi (daar zijn de witte jurken weer)was ik ondertussen gewend dus dat ging prima en rond half 2 in de middagkwam ik aan op Brussel Airport waar ons mam en pap me stonden op te wachten.. jeej!

We zijnnog bijna in de belgische 'hello goodbye' terecht gekomen, maar helaas kwam ik te vroeg uit de deur haha. Wel jammer, hoe grappig was dat geweest!

En nu ben ik dus weer thuis! gek hoor, zo rijd je door de rijstvelden, zo zit je weer op de A2.

Dan is het nu tijd om de ongeveer 1800 foto's (o mijn god echt) uit te zoeken, nog even een hertentamen er in te knallen en af te kicken van een suuuuuper gave reis!
Super bedankt iedereen voor alle lieve berichtjes, krabbels etc! echt heel leuk om te lezen allemaal :)

dikke kus!

save the best for last: the swing!

Ja schommelen ja.. maar dan op 160 meter hoogte met een vrije val van 7 seconden! (moet je even meetellen voor de gein). Een soort bungeejumpen maar dan spring je 100 meter verder van je aanknopingspunt van de brug af waardoor jeeen enorme zwaai maakt. Je vrije val is dus veel langer en het is een stuk comfortabeler dan een bungee (je zit ook niet aan je voeten vast).

zoooooo eng maar zooooo gaaf!

Woensdagochtend om 6 uur vertrokken Joyce, Eva, Ruby en ik richting 'the Last Resort' (klinkt ook lekker dramatisch :P) wat aan de tibetaanse grens ligt.
Met een local busje dus: benen in je nek. 4 uurtjes later, als je echt geen gevoel meer hebt in je benen, stopt de bus bij een enorm ravijn.
Eerst moeten we de brug over naar de andere kant, waar wij dus van af moeten springen..
slik.... dat is wel erg hoog!
Ik hoor 2 Nederlanders overleggen: nou,ik zou het wel durven.
Tja als je niet hoeft, dan durf ik ook wel!

Na het ontvangst krijgen we uitleg over hoe je moet springen (hartslag stijgt) en hoe je vooral niet moet springen (hartslag stijgt). We krijgen nog even de tip om onze hersenen mee door de toilet te spoelen omdat het anders eigenlijk gekkenwerk is.. (hartslag stijgt).

Ruby heeft de sprong al eerder gemaakt dus alleen Joyce, Eva en ik gaan de brug op. Achter een touwtje moeten we wachten tot we gehaald worden. Joyce gaat eerst,maar daar durf ik niet naar te kijken haha.Gelukkig mag ik als 2e, anders ga ik veel teveel twijfelen.
Tuigje aan, camera op je neus: how do you feel? (scared!) en naar het midden lopen. Ik krijg het nog voor elkaar om te struikelen haha. Vast maken aan het touw, onder de beugel kruipen en daar sta je dan: op een platje van 1 bij 1 op 160 meter hoogte.. brrr..
Met een trilstem weet ik nog uit te brengen: ''I don't want to go!'. Maar de man die me vast heeft, zegt heel wijs: 'but you have to'.
tja, daar heb ik niet zo veel tegen in te brengen.

oke, niet langer nadenken en gewoon springen! aaaahhh!
die vrije val duurt echt bizar lang! je ziet die rivier super snel dichterbij komen en net op het moment dat je denkt dat je te pletter valt en het echt niet meer leuk is, grijpt het touw je en zwaai je met 150 km/h over het water. wow!
mijn handen tintelen van het knijpen, mijn benen trillen en ik heb de slappe lach.. (viev, ik miste je haha).
ongelofelijk, ik heb het gewoon gedaan!Eenmaal weer veiligaan de kant duurt het even voordat ik mijn handen stil kan houden.

En alsof dat nog niet genoeg is, stond er ook nog canoying op het programma. Met 2 strenge gidsen (come on, hurry hurry!) kregen we amper de kans om even bij te komen. we hijsen ons in een wetsuit, helm op en gaan! We maken een tocht naar beneden, 7 afdalingen abseilen langs watervallen en glibberige rotswanden.Ook super gaaf om tedoen! Even wennen in het begin met kleine afdalingen van 10 meter om de laatste afdaling van 45 meter(uiteraard) extreem soepeltjes af te dalen.

Moe maar voldaanstaan weonderaan en moeten we dus helaasnog een half uur de berg op lopen. Terug in het resort staater een prima lunch op ons te wachten en mogen we lachen om onze video's die zijn gemaakt tijdens de swing. Morgen haal ik de film op in Kathmandu dus dan heb ik bewijs!

Wat een dag! Als we over de brug terug lopenzie ik weer wat voor debielenactie ikheb gedaan. Dat jedaar vrijwilligaf wil springen!ach ja..
In een nogkrappere bus mogen we weer 4 uur terug, maar slapenwil wel lukken na zo'n dag!

En zo is dus ook mijn laatste week in Nepal de moeite waard!

Morgen nog even naar Kathmandu om de monkey-tempel te zien en het nachtleven onveilig te maken. Vorige week ook al met Ruby en nog wat andere Nederlanders van kroeg naar kroeg gehopt en afgelopen weekend met Eva en 3 nepalezen gedronken. Leuk leuk!
Zondag hebben we een sportdag met de kids en zondag is alweer de laatste volle dag. Het gaat wel erg snel nu hoor.Maandag vlieg ik al weer terug naar Nederland.. dubbel gevoel, heb zin om iedereen weer te zien maar heb geen zin om weer aan het normale leven te beginnen.

nou, tot snel (nu echt) en een laatste dikke kus vanuit nepal!

liefs Lou

geen inspiratie voor een goeie titel :P

Oke als eerste.. dat foto's uploaden lukt echt voor geen meter met de snelheid van deze computers haha. Sorry dat er nu waarschijnlijk een mail uit is gegaan met : er zijn nieuwe foto's maar na 1tje hield ie er toch echt mee op.
Pap, het lukt nu in iedergeval wel om mijn camera op de computer aan te sluiten maar het duurt 3 uur voordat ie 1 foto heeft geupload, die ik dan eigenlijk moet verkleinen met een programma wat ie moet downloaden wat ook 2 uur duurt en dan moet ik het nog op reismee.nl zetten wat ongeveer evenveel tijd kost.. kortom, daar heb ik geen zin in! haha.
ik kan wel even de link van de fotosite van eva hier opzetten (dat mag vast wel van dr :P). daar staan in iedergeval foto's van Swarga, nog wat foto's van Chitwan, Patan en een hele hoop lieve kids! http://picasaweb.google.com/eae.gommers/Nepal2009#

Maargoed, verder met mijn wilde avonturen hier!
die zijn op dit moment niet zo heel wild eigenlijk haha.

Een dagje op swarga gaat zo'n beetje als volgt:

Rond 6 uur staan de kids op. Gelukkig zijn er de didi's (soort moeders, didi betekent overigens grote zus dus Joyce, je weet hoe ik je vanaf nu ga noemen :P) om ze hierbij te helpen waardoor ik niet per se zo vroeg hoe op te staan maar vanaf dat uur staat mijn kamergenootwel op en er wordt er vrolijk aangebeld (de bel is een hele symfonie aan verschillende melodietjes) dus echt slapen doe ik dan niet meer. half 7/7 uur ben ik er duseigenlijk ook wel uit.
Dan is het een beetje helpen met huiswerk, voetballen, spelletjes spelen en wakker worden met een kopje nepalese melkthee. Om kwart voor 8 en half 9 (ze eten in 2 groepen want er passen geen 18 kids in de keuken) gaat er een enorm vol bord Dal Bhaat naar binnen! Rijst, linzensoep, aardappelen/groentencurry en een oranje prutje. Ruby en ik houden het bij crackers met pindakaas of curt met platgeslagen rijst. Die knoflookgeur zovroeg gaat er (ook na 2 weken) nog steeds niet in.

Vervolgens gaan alle kids naar boven om zich om te kleden. Hele schattige schooluniformen komen er uit de kast. blauwe bloes, stropdasje en bijpassende schoolriem. De school is 200 meter verderop. Rond 9 uurprobeer ik met Binita alvast te vertrekken. Dit is eenmeisje van 9 en heeft een stofwisselingsziekte, verbrande voetjes en loopt met een looprek en is niet bepaald de snelste. Op een goeie dag doet ze 40 minuten over die 200 meter, op een slechte bijna anderhalf uur.. Petje, paraplu en water mee want dat arme meisje komt helemaal bezweet aan op school.
Voor de lessen die om10 uur beginnen, doen ze eerst een hele ceremonie. Ze staan allemaalinrijen,zingen het volkslied, luisteren braaf naar de wijze woorden vande principal en worden daarna uitgebreid gecheckt op schone handen en nagels.

Ze blijven op school tot 4 uur (hoewel ze afgelopen week telkens om 1 uur klaar waren in verband met examenweek). en tot die tijd heb ik dus in principe ' vrij'.
Daarna is een beetje het zelfde ritueel alleen dan andersom. Uurtje lopen met Binita, allemaal weer uit het uniform, theetijd (weer die gekke melkthee + eenbak met mangostukjes om door te geven) en spelen plus huiswerk maken. Bizar hoeveel huiwerk ze trouwens krijgen voor die leeftijd! en dan van die stomme dingen als een pagina overschrijven..

Half 7 en kwart over 7 is het weer Dal bhaat tijd. Kijk, en dan vindook ik hetlekker! Vooral op zaterdag want dan is er curry met vlees! De didi's grappen al om mij omdat ik dat zo lekker vind ('more meat, miss?')haha. Daarna is het ongeveerbedtijd! Omkleden,verhaaltje vertellen (ze worden steeds gekker.. ben een beetje out of stories) en slapen!

Daarna ben ik weer 'vrij' wat meestal neerkomt op uitgeput neerploffen op mijn keiharde bed en ook lekker slapen. Alhoewel pokeren bij kaarslicht op het dakterras met ruby een goed alternatief is!

Op zaterdag zijn de kids de hele dag vrij en gaan we zwemmen! De auto wordt volgepropt met 2 volwassenen, 8 kids, 3 looprekken en tassen vol zwembandjes. De kids leven helemaal op in het zwembad, echt zo leuk! vorige week hadden we ook een klein zwembadje in de tuin opgezet (gevuld met regenwater uit de put van de buren).. wat een pret!

Verder zit ik een hoop in het restaurantje van Joyce en Krishna. Zij hebben 'heart of bhaktapur' gekocht en zijn nu een weekje open. Wij worden ingezet om te proeven/ te keuren. Met Ruby's verjaardag hebben we er gezellig met zn allen gegeten en verder lunch ik met Eva of Ruby er zeg maar.. regelmatig :P

Gisteren ben ik met Joyce, Ranjana en 4 kids naar het orthopedisch ziekenhuis geweest (weer een volle auto dus!). Erg leuk en interessant! Verrassend schoon trouwens.. zolang je niet naar de wc gaat.
Joyce, Ranjana en ik liepen heen en weer met kinderen te slepen: Langs de dokter, foto's maken, afdruk van de voeten voor splinten, fysiotherapie.. zo ben je toch bijna een hele dag zoet!

Nou, dat was wel weer genoeg lijkt me.
aankomende week ben ik van plan om een wandeling te maken (pff dat klinkt suf) en samen met Eva, Ruby, Joyce naar the Last Resort te gaan (alles behalve suf maar daar zal mijn volgende verhaal wel over gaan :P)

Heimwee begint stiekem een beetje op te spelen maar gelukkig heb ik genoeg afleiding om daar niet te veel aan te denken.

Dikke kus! xxx Lou

ps. viev, ik weet het weer hoor van het brood en het badje en de hockeyspeler (die iedereen in zijn hielen slaat.. hahahaha) slappen lach in het internetcafe! en ze staren nogniet genoeg naar me :P

Mijn eerste tijd in Swarga

Zo, dan nu eindelijk even vertellen over de rest van mijn Nepal-tijd.

Hoofdstuk Swarga Children House! (www.suvadra.com voor de liefhebbers)

Na Chitwan kwam ik met Eva terug in Bhaktapur waar we de eerste avond uit eten zijn geweest met Joyce, Krishna (eigenaren van Swarga) en Ruby en Ranjana (de anderevrijwilligers).. lekker smullen van alle nepaleze hapjes!
De eerste 2 dagen bestonden uit een introductie. Dag 1 heeft Krishna mij en Ranjana mee genomen in Bhaktapur en overladen met informatie en verhalen over alle goden van het hindoeisme.. dat zijn er vrij veel! 's Middags ook nog een nepaleze taalcursus gehad, maar aangezien die knobbel bij mij mist, kom ik nog steeds niet veel verder dan namastee (goedendag) en mito (lekker) haha.

Dag 2 nam Joyce me mee op sleeptouw, Kathmandu in. Ik was er al geweest dus de cultuurschok viel mee maar jeetje wat een chaos! Thamel, de toeristenwijk is een warboel van straatjes vol met auto's, fietstaxi's, motoren, wandelaars, koeien, geiten, verkopers en heel veel winkeltjes! ow en dan op elke hoek een tempeltje of stupa, heel apart :)
Ook gelijk even op Durbar Squar geweest (lekker hollands niet betaald maar gewoon brutaal doorgelopen) en lekker gelunched bij Pumpernickel met ook Eva en Ruby. Er is 1 plaats in heel Nepal waar ze lekker brood verkopen en dat is daar.. zit dus helemaal vol met westerlingen die broodjes geitenkaas komen eten (bijna net zo lekker als bagels en beans, sis :P).

Vrij gesloopt van de introductieperiode, gelijkdaarna beginnen in het tehuis!
Ik moet zeggen dat het in het begin niet gemakkelijk was. Er wonen 17 kids in het huis die allemaal een lichamelijke beperking hebben, opzich heel zelfstandig zijn en veel zelf kunnen maar allemaal wel heel hard op aandacht schreeuwen.
Marloumiss!!

Maargoed, het went gelukkig snel, in hetbegin is het een beetje zoeken naar wat je kan doen, waar je kan helpen en waar je juist in de weg loopt maar dat gaat steeds beter!

Afgelopen 2 dagen had ik lekker vrij dus ben ik met Ruby samen naar Bodha geweest waar de grootste boedhistische tempel van nepal staat (hij is inderdaad vrij enorm haha) om daarna door te lopen naar Pashipatinath. Hier staat de belangrijkste hindoe-tempel (die hebben we alleen een klein beetje gemist haha) en hier is een hele belangrijke crematieplaats.
Een hele rare plek om te zijn. Ongeveer 20 plekken naast elkaar waar lichamen (slechts gewikkeld in een doek) open worden verbrand. Dramatisch huilende vrouwen, mannen die het vuur opstoken en verder een hele hoop toeristen en andere belangstellenden die aan de andere kant staan te kijken. Als het lichaam helemaal is verbrand, wordt het as in de heilige rivier geveegd. Een aparte sfeer en een apart gevoel, wel heel indrukwekkend!

Eva was ook in Kathmandu dus we hebben daarna met zn 3en lekker pizza gegeten en cocktails gedronken (1e per stuk.. haha fantastisch toch!). Het nachtleven Kathmandu is erg gezellig, daar ga ik nog wel een keertje heen.

De volgende dag met Eva op pad geweest, naar Patan. De taxi begeeft het halverwege en moet een stukje geduwd worden maar uiteindelijk komen we toch aan :)
Naast Kathmandu en Bhaktapur is Patan dederde koningstad van de vallei en ook hier weer een super mooi Durbar Squar met heeeel veeel tempels... lekker rond gedwaald door de straatjes, shoppen/afdingen,lunchen boven op het dak met uitzicht overPatan en genieten maar!
Als diner een heerlijke steak gegeten (je moet in Nederland goed zoeken om zulke goeie te vinden!) en weer... tja het blijft leuk, voor 4,5 euro haha.
'S avonds moest ik in mijn eentje terug naar Bhaktapur dus ik ging met de taxi maar het was pikkedonker, de mensen hier rijden als mallooten en ik ben mijn telefoon verloren dus ik kon geen contact opnemen met iemand. Toen de taxichauffeur een hele andere weg ging nemen zat ik m wel even te knijpen.. waarom ben ik ook al weer in mijn eentje 's avond s een taxi ingestapt? gelukkig toch naar Bhaktapur maar daar wist ik de weg niet meer dus hebben we door alle kleine straatjes heen gedwaald.. pff niet leuk! maargoed, ik ben heelhuids aangekomen :)

Verder heb ik het zwembad hier al ontdekt, super relaxed met dit bizar warme en plakkerige weer en ik zit op nepaleze dansles haha. Vanochtend weer geweest met Joyce en Ruby. Erg grappig om te doen :)

Nou, ik denk dat ik jullie wel weer genoeg op de hoogte heb gebracht! Alles goed in Nederland? Begint de zomer al een beetje te komen?

Heel veel liefs en tot snel!
dikke kus Lou