Ja schommelen ja.. maar dan op 160 meter hoogte met een vrije val van 7 seconden! (moet je even meetellen voor de gein). Een soort bungeejumpen maar dan spring je 100 meter verder van je aanknopingspunt van de brug af waardoor jeeen enorme zwaai maakt. Je vrije val is dus veel langer en het is een stuk comfortabeler dan een bungee (je zit ook niet aan je voeten vast).

zoooooo eng maar zooooo gaaf!

Woensdagochtend om 6 uur vertrokken Joyce, Eva, Ruby en ik richting 'the Last Resort' (klinkt ook lekker dramatisch :P) wat aan de tibetaanse grens ligt.
Met een local busje dus: benen in je nek. 4 uurtjes later, als je echt geen gevoel meer hebt in je benen, stopt de bus bij een enorm ravijn.
Eerst moeten we de brug over naar de andere kant, waar wij dus van af moeten springen..
slik.... dat is wel erg hoog!
Ik hoor 2 Nederlanders overleggen: nou,ik zou het wel durven.
Tja als je niet hoeft, dan durf ik ook wel!

Na het ontvangst krijgen we uitleg over hoe je moet springen (hartslag stijgt) en hoe je vooral niet moet springen (hartslag stijgt). We krijgen nog even de tip om onze hersenen mee door de toilet te spoelen omdat het anders eigenlijk gekkenwerk is.. (hartslag stijgt).

Ruby heeft de sprong al eerder gemaakt dus alleen Joyce, Eva en ik gaan de brug op. Achter een touwtje moeten we wachten tot we gehaald worden. Joyce gaat eerst,maar daar durf ik niet naar te kijken haha.Gelukkig mag ik als 2e, anders ga ik veel teveel twijfelen.
Tuigje aan, camera op je neus: how do you feel? (scared!) en naar het midden lopen. Ik krijg het nog voor elkaar om te struikelen haha. Vast maken aan het touw, onder de beugel kruipen en daar sta je dan: op een platje van 1 bij 1 op 160 meter hoogte.. brrr..
Met een trilstem weet ik nog uit te brengen: ''I don't want to go!'. Maar de man die me vast heeft, zegt heel wijs: 'but you have to'.
tja, daar heb ik niet zo veel tegen in te brengen.

oke, niet langer nadenken en gewoon springen! aaaahhh!
die vrije val duurt echt bizar lang! je ziet die rivier super snel dichterbij komen en net op het moment dat je denkt dat je te pletter valt en het echt niet meer leuk is, grijpt het touw je en zwaai je met 150 km/h over het water. wow!
mijn handen tintelen van het knijpen, mijn benen trillen en ik heb de slappe lach.. (viev, ik miste je haha).
ongelofelijk, ik heb het gewoon gedaan!Eenmaal weer veiligaan de kant duurt het even voordat ik mijn handen stil kan houden.

En alsof dat nog niet genoeg is, stond er ook nog canoying op het programma. Met 2 strenge gidsen (come on, hurry hurry!) kregen we amper de kans om even bij te komen. we hijsen ons in een wetsuit, helm op en gaan! We maken een tocht naar beneden, 7 afdalingen abseilen langs watervallen en glibberige rotswanden.Ook super gaaf om tedoen! Even wennen in het begin met kleine afdalingen van 10 meter om de laatste afdaling van 45 meter(uiteraard) extreem soepeltjes af te dalen.

Moe maar voldaanstaan weonderaan en moeten we dus helaasnog een half uur de berg op lopen. Terug in het resort staater een prima lunch op ons te wachten en mogen we lachen om onze video's die zijn gemaakt tijdens de swing. Morgen haal ik de film op in Kathmandu dus dan heb ik bewijs!

Wat een dag! Als we over de brug terug lopenzie ik weer wat voor debielenactie ikheb gedaan. Dat jedaar vrijwilligaf wil springen!ach ja..
In een nogkrappere bus mogen we weer 4 uur terug, maar slapenwil wel lukken na zo'n dag!

En zo is dus ook mijn laatste week in Nepal de moeite waard!

Morgen nog even naar Kathmandu om de monkey-tempel te zien en het nachtleven onveilig te maken. Vorige week ook al met Ruby en nog wat andere Nederlanders van kroeg naar kroeg gehopt en afgelopen weekend met Eva en 3 nepalezen gedronken. Leuk leuk!
Zondag hebben we een sportdag met de kids en zondag is alweer de laatste volle dag. Het gaat wel erg snel nu hoor.Maandag vlieg ik al weer terug naar Nederland.. dubbel gevoel, heb zin om iedereen weer te zien maar heb geen zin om weer aan het normale leven te beginnen.

nou, tot snel (nu echt) en een laatste dikke kus vanuit nepal!

liefs Lou