Sinds mn laatste berichtje is het werkende leven hier begonnen. Niet te hard natuurlijk, het blijft Suriname ;-)
Zelfs voor Surinaamse begrippen heb ik het behoorlijk relaxed. Ik ga hier in huis als laatste de deur uit (8 uur) en kom vaak als eerste weer thuis (uurtje of 3).

En als ik dan om half 9 braaf op de poli sta, duurt het zeker nog n half uur voordat de grote almachtige enige KNO-arts van Suriname aankomt kakken en die kan natuurlijk niet werken zonder eerst een kopje koffie met zn krantje dus als ie daar mee klaar is, kan de poli rond half 10 toch echt van start gaan. (Ik las op de site dat de poli vanaf 7 uur is.. zo lang zitten die patiënten dus op hem te wachten).
Als je met deze Dr. S. Panday meeloopt zit je naar een.. tja.. apart schouwspel te kijken. Ik weet dat sommige artsen in Nederland ook een lesje communicatie kunnen gebruiken maar dit spant wel de kroon hoor.
Ok, zit' (wijzend naar de onderzoekstoel).
'Even even!' (als iemand pijn heeft en te veel beweegt).
'Heb je in je oor gezeten?' (otitis externa is je eigen schuld!)
'Zucht' (als een patiënt vraagt wat ie nou eigenlijk heeft).
Ow en met kinderen zijn ze ook heel goed hier.
'Als je niet stil zit, zal je opgenomen moeten worden en dan gaat je moeder weg en ben je hier helemaal alleen, wil je dat?'
Haha, ja dat is met uitstek de manier om een bang kind gerust te stellen ;-)

De andere KNO-arts die er rond loopt is een Cubaanse vrouw die geen Nederlands spreekt waardoor de communicatie ook enigszinds beperkt is maar daar heb ik de taak om te vertalen dus kan ik in iedergeval zelf nog zorgen dat de patiënt enig benul heeft van wat ie heeft en wat er gaat gebeuren. Bij haar mag je ook elke keer zelf eerst lichamelijk onderzoek uitvoeren waar je veel van leert!
Op donderdag is het OK-dag en worden er met name amandelen verwijderd.
Dr. S. Panday blijkt op OK echt een typische chirurg te zijn met onredelijke, onaardige, schreeuwende bevelen waar ik echt extreem slecht tegen kan dus dat is niet echt mijn favoriete dag (met dank aan Bart voor het aanhoren van mijn geklaag :-P).
Gelukkig zijn de zusters allemaal onzettend aardig en de polidagen gaan best snel. Er wordt niet echt gepauzeerd dus alle patiënten worden achter elkaar gezien met af en toe een kleine ingreep ertussen en voor je het weet is het 2/3 uur en is de wachtkamer leeg.

Daarna is er dus nog genoeg tijd over om me weer onder te dompelen in het Surinaamse ontspannen leventje. Het is moeilijk om te omschrijven hoe fijn het hier is.
Maar na een middag zwemmen en zonnen, fiets je rozig naar de waterkant waar je op plastic tuinstoelen zit met uitzicht over de rivier en er staan heerlijke (goedkope) gerechten in kartonnen bakjes op tafel. Djogo's worden rondgedeeld in plastic bekertjes, muziekje op de achtergrond en je hebt de meest fantastische gesprekken met mensen die je eigenlijk pas net kent, daar kan ik alleen maar heel gelukkig van worden!

Het dansen begin ik ook steeds beter onder de knie te krijgen. Vind het echt super leuk om te doen en als je het wat beter kan, word je ook steeds meer gevraagd dus ik sta op vrijdagavond eigenlijk niet meer aan de kant maar ben non-stop aan het zwieren en draaien, heerlijk!

Nope, ik verveel me nog niet hier en er staan nog een hoop mooie tripjes op de planning staan dus dat gaat ook niet gebeuren. :-)

Dikke kus vanuit SU!